Hoi allemaal,
het is een tijd geleden dat ik hier nog iets schreef. En dan ineens over iets heel persoonlijks. Wie me kent, weet dat ik hier al vijf jaar mee struggle.
Vandaag zijn we 17 dagen na mijn operatie. Een ‘buikwandcorrectie na diastase en keizersnede’. Wat is dat voor een beest? Een diastase betekent dat door de zwangerschap je verticale buikspieren zijn gaan open staan. Dit gebeurt bij de meeste vrouwen voor enkele centimeters, die je met oefeningen zo goed als terug kan sluiten. Bij mij was de opening tussen de spieren echter zo groot, dat deze ‘gap’ nooit op natuurlijke wijze zou kunnen gedicht worden. Ik had dus een heel dikke buik die me er tien kilo zwaarder deed uitzien dan ik eigenlijk was. Om het op te lossen zou een chirurgische ingreep nodig zijn, met hechting van de buikspieren, en verplaatsing van de navel.
Ik ben trots dat ik uiteindelijk de beslissing heb genomen om dit te laten doen. Ik had nog jarenlang kunnen blijven foeteren op die rare dikke buik, op kleren die me niet stonden, en blijven nadenken of het wel veilig is om die of die oefening te doen in de Pilates-les. Telkens naar de kine lopen als mijn rug het weer eens begaf omdat mijn buikspiren te zwak waren. (wat mijn core eigenlijk wel vrij goed had overgenomen in de laatste vijf jaar).
Ik besloot er korte metten mee te maken en informeerde me over een buikwandcorrectie na diastase. Ik was me er weinig van bewust dat ook de keizersnede een rol heeft gespeeld in het niet kunnen herstellen van de diastase, dat had ik precies mentaal verdrongen.
2021
Dat ik het niet kon oplossen door buikspieroefeningen te doen, wist ik al drie weken na mijn bevalling, vijf jaar geleden, toen de gynaecologe haar hand midden op (eigenlijk ‘in’) mijn buik legde en zei: ‘je hebt een gigantische diastase, daarom heb je last van je rug; de ruimte tussen je buikspieren is zo groot dat dit enkel door een operatie kan opgelost worden.’. Dat wisten we dan ook weer.
2023
In 2023 sprak ik iemand aan op Instagram die een gelijkaardige ingreep had laten uitvoeren in Brasschaat. ‘Beste belissing van haar leven!’, zei ze. Ik naar die praktijk in Brasschaat, na drie weken kon ik al langsgaan. De dokter was een intussen een andere dan die van haar, ik voelde me er niet 100 % bij. Plan in de diepvries.
2024
Een jaar later maakte ik een afspraak bij de zeer gerenommeerde plastisch chirurg in het Waasland die werd aangeraden door mijn gynaecologe. Toen ik eindelijk zes maanden later aan zijn deur stond, bleek ik op de verkeerde locatie te staan. Ik kon niemand bereiken om me zelfs maar te verontschuldigen en interpreteerde dit als een teken dat het nog niet voor mij was. Not for me, not now.
2025
Nog eens een jaar later maakte ik opnieuw een afspraak bij deze dokter, voor zes maanden later. Dat hij zo drukbezet is, kan alleen maar een goed teken zijn, toch? Je moet mentaal én fysiek ‘in a good place’ zijn om dit soort operatie aan te gaan, en ik voelde dat ik er deze keer klaar voor was. In december 2025 stond ik op de juiste locatie deze keer, en de dokter zei en deed de juiste dingen. Me naar de radioloog sturen voor een echo bijvoorbeeld. Ik vertrouwde hem. Ik mocht er nog eens over nadenken en hem een mailtje sturen als ik een operatie wilde inplannen. Binnen (alweer) zes maanden had hij tijd. Ik informeerde mijn baas van mijn plannen en stuurde de dokter de dag nadien al dat ik er voor zou gaan. Op de eerste dag die mogelijk was voor hem, zes maanden later. Korte metten ermee.
Op mijn werk bereidden we mijn afwezigheid voor, en ik plande ook een reis naar Marokko vlak voor de ingreep. Een operatie is nooit zonder risico, en mocht ik doodgaan, had ik toch maar het prachtige Marokko ontdekt samen met mijn gezin!
D-day, de operatie
Om 14u00 moest ik me aanmelden in het ziekenhuis. Ideaal eigenlijk, zo kon ik ‘s morgens nog wat praktische zaken regelen. Eens ik daar was, ging het allemaal zeer snel. Tijdens de operatie bleek dat niet enkel de verticale buikspieren verder uit elkaar stonden dan ze hadden gezien op de echo, maar ook dat de horizontale buikspieren óók dienden gehecht te worden. De operatie was dus heavier dan gepland. De assistente vertelde me dit de volgende ochtend. Standaard wilden ze me naar huis sturen na één nachtje ziekenhuis, maar dat zag ik niet zitten. Ik ben er twee gebleven. Hoe zot is het eigenlijk om van een mensenlichaam dat net in twee is gesneden te verwachten om al na 24 uur naar huis te gaan en daar goed voor jezelf te zorgen, na zo’n ingrijpende gebeurtenis? De reden: kosten. Blij dat ik daar tegenin ben gegaan.
Thuisverpleging
De verpleging van het Wit-Gele Kruis komt dagelijks langs, of ze beslissen wanneer dat eens niet moet. Door zieken en wisselende shiften heb ik bijna elke dag al iemand anders gezien, maar allemaal zijn ze even lief, ervaren en professioneel. Tien dagen na de operatie werden de draadjes verwijderd door de verpleegster van de dokter. Haar oordeel om alle verzorging stop te zetten was wat kort door de bocht en werd overruled door de thuisverpleging. Als er wondvocht uit een gaatje komt en ander stukje naad er rood uitziet, moet je voorzichtig zijn. Want ook na twee weken is er nog steeds een risico op infectie van de wonde of complicaties zoals ‘flebitis’. Daar kreeg ik 15 dagen spuitjes voor en nog steeds loop ik met drukkousen rond. En hoewel iedereen zegt ‘amai die kousen met die warmte’, valt dat eigenlijk best mee.
Huishouden
Je kan dit soort operaties enkel laten uitvoeren als je iemand hebt die je huishouden vollédig kan overnemen. Ik mag mijn beide pollekes kussen dat mijn schoonvader is ingevlogen om ons bij te staan in deze periode, zoals hij wel vaker doet. Het was een periode van veel vrije dagen op school, en hij doet echt alles: koken, voor Nicolas te zorgen, hem van school halen… V. moest ook enkele dagen naar het buitenland, wat een timing!
Vandaag
We zijn dag 17, en ik vind het helemaal niet erg om even niets te (mogen) doen. Dagen van leegte zijn welkom. Het herstel gaat met ups en downs. Vreemde pijntjes, en nog steeds heel veel vermoeidheid. ‘Elke dag een beetje beter’ gold niet elke dag. Vanaf nu wel, heb ik de indruk. Ook mentaal laat zo’n operatie een grote indruk na, de gewone wereld is heel overweldigend. Onderschat het niet.
Wat doe je gans de dag?
De eerste dagen heb ik heel veel geslapen. Je neemt pijnstillers om het draaglijk te houden. Het was moeilijk een houding te vinden, maar toch val je gewoon ter plekke in slaap. Daarna zat ik veel te veel op mijn gsm en keek schaamteloos veel tv. The Miniature Wife, Boris, Blind Gekocht, leutig! Ik volgde een online meeting van het werk mee. (om daarna twee uur te moeten slapen) Daarna kwam er meer pijn en bracht ik de dagen wat verdwaasd door. En toen wilde ik plots gaan lezen. Goed gelachen (niet té hard, want dat doet pijn aan die buik!) met het ‘Dagboek van Adrian Mole’ dat ik thuis had liggen. Twee dagen later lagen ‘Er is niets’ (Elisabeth Lucie Baeten, op één dag uitgelezen!) en
‘Het wordt spectaculair. Beloofd’ in de bus.
Mijn ziekteverlof is met één week verlengd, door de extra complexiteit van de operatie. Ik ben zeer benieuwd hoe het daarna gaat verlopen. Want alles wat doodnormaal lijkt zoals autorijden, de autogordel van je kind aandoen, je laptoprugzak oppakken, en zware deuren opendoen op kantoor: je bent je er pas bewust van hoeveel inspanning dit van je buikspieren vraagt als je ze niet meer kan gebruiken. Geen idee dus hoe ik dit ga aanpakken.
Wordt vervolgd.
Liefs,
SVRine
x x x
